6 listopada 2026 r. Sąd Najwyższy podjął uchwałę (III CZP 33/26), zgodnie z którą do pisma procesowego wnoszonego za pośrednictwem portalu informacyjnego nie dołącza się jego odpisów.
Trudno się z tym stanowiskiem nie zgodzić. Znacznie trudniej uwierzyć, że w 2026 r. potrzebna była uchwała Sądu Najwyższego, aby dojść do takiego wniosku.
Co więcej, problem nie miał wyłącznie akademickiego charakteru. W sprawie, która stała się podstawą pytania prawnego, sąd zażądał od pełnomocnika dwóch odpisów zażalenia wniesionego elektronicznie, a wobec ich niezłożenia zażalenie odrzucił.
Przepis art. 128 § 1 k.p.c., nakazujący dołączanie odpisów pism procesowych, powstał w czasach, w których dokumenty funkcjonowały w obrocie papierowym. Jego celem było umożliwienie doręczeń, a nie stworzenie autonomicznego obowiązku powielania dokumentów, niezależnie od sposobu ich wnoszenia.
Przenoszenie tej konstrukcji bezrefleksyjnie do rzeczywistości cyfrowej jest przykładem sytuacji, w której wykładnia prawa zaczyna przeczyć elementarnemu zdrowemu rozsądkowi.
Nie sama uchwała jest więc absurdalna. Absurdalne jest to, że sąd uznał za konieczne przedstawienie takiego zagadnienia prawnego Sądowi Najwyższemu. Jeszcze bardziej niepokojące jest to, że wcześniej strona poniosła procesowe konsekwencje owego formalizmu.
Dożyliśmy czasów, w których trzyosobowy skład Sądu Najwyższego musi rozstrzygać, czy dokument przesłany elektronicznie wymaga dodatkowych egzemplarzy.
Coraz częściej odnoszę wrażenie, że zamiast cyfryzować postępowanie cywilne, próbujemy po prostu przenieść papierową biurokrację do komputera. Razem z jej najbardziej absurdalnymi przejawami.
Źródła: Sąd Najwyższy — III CZP 33/26; Rzeczpospolita — opis przebiegu sprawy.